Η παρεξήγηση της Ιστορίας

Κώστας Καρακώτιας, Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής, 13/08/2017


Η τρέχουσα οικονομική κρίση δεν είχε και δεν έχει μόνο οικονομικές και πολιτικές συνέπειες. Εκτός από την σαρωτική οικονομική καταστροφή και την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος ,η παραλογισμένη κοινωνία άλλαξε τον τρόπο που έβλεπε τον εαυτό της , το παρελθόν και το παρόν της . Αντί να αναλύσει ορθολογικά και νηφάλια την πολλαπλή έκπτωση της αναζήτησε τα αίτια της κρίσης έξω από αυτήν. Αντί δε να αναδειχθούν οι σκοτεινές πλευρές και οι παθογένειες της μεταπολίτευσης , καταδικάσθηκε , συλλήβδην , ολόκληρη , παρόλο που την περίοδο αυτή η χώρα είχε το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο και την καλύτερη δημοκρατία στην ιστορία της . Όπως ήταν φυσικό , το ΠΑΣΟΚ , ως το κατ’ εξοχήν κόμμα της μεταπολίτευσης , εισέπραξε το μεγαλύτερο μερίδιο της καταδίκης αυτής . Επιπλέον, από λάθος χειρισμούς της τότε ηγεσίας του , θεωρήθηκε αποκλειστικά υπεύθυνο της χρεοκοπίας της χώρας που κληρονόμησε από την διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή . Έτσι , προδομένο και εγκαταλελειμμένο από πολλά στελέχη του και αρκετούς ευεργετηθέντες , αφ’ενός απομειώθηκε τρομακτικά πολιτικά και εκλογικά και αφ’ ετέρου απαξιώθηκε ηθικά , με την συνέργεια , είναι αλήθεια και κάποιων διεφθαρμένων αξιωματούχων του.

Παρόλο , όμως , που πέρασαν ήδη αρκετά χρόνια από την εκδήλωση της κρίσης , στα οποία επιβεβαιώθηκε ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση πέραν των μνημονίων ,το ΠΑΣΟΚ , ακόμα και μικρό πιά , βάλλεται συστηματικά. Γιατί συμβαίνει όμως αυτό και μάλιστα με ιδιαίτερη ένταση ; Μήπως διότι παράλληλα με την αντιμνημονιακή αγανάκτηση και την χολερική λεκτική της βία , συγκροτήθηκε και ένας δεξιός αναθεωρητικός ρεβανσιστικός λόγος , ο οποίος επιχειρεί να ηγεμόνευσει και να ξαναγράψει την ιστορία της μεταπολίτευσης ; Χαρακτηριστική είναι η μνησίκακη υποδοχή ενός άρθρου του Κώστα Λαλιώτη που δημοσιεύθηκε αρχικά στο διαδικτυακό περιοδικό The Caller.gr. Στο άρθρο , που είχε τον τίτλο “ Ανδρέας Γ. Παπανδρέου ….. Ένας Ηγέτης από το Μέλλον ” , ο Λαλιώτης διατύπωνε με στοιχεία μια θετική αποτίμηση του οικονομικού έργου του Α.Παπανδρέου και κατέρριπτε τα διάφορα στερεοτυπικά περί καταστροφής της οικονομίας από το ΠΑΣΟΚ. Η Εφημερίδα των Συντακτών , αναδημοσίευσε το άρθρο αυτό την 7 – 8 – 2017 και το πρόβαλε στην πρώτη της σελίδα με τον δικό της τίτλο “ Άρθρο - Μανιφέστο για μια αντι – νεοφιλελεύθερη στρατηγική στον χώρο της κεντροαριστεράς ” , διερμηνεύοντας προφανώς το νόημα του κατά την πολιτική της σκόπευση Έτσι μια ιστορική αποτίμηση μετατράπηκε τεχνηέντως σε πολιτική πρόταση για το σήμερα. Αντί όμως το άρθρο να αντιμετωπισθεί κριτικά ως μια αποτίμηση , αρκετοί και συγκεκριμένοι δημοσιολογούντες στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα και στο διευρυμένο καφενείο του διαδικτύου, προέκριναν τις ύβρεις , τα χολερικά υπονοούμενα , τις αναπόδεικτες προσωπικές κατηγορίες και την απλοϊκή άποψη ότι το ΠΑΣΟΚ κατέστρεψε τη χώρα και τη δημοκρατία με ενορχηστρωτή όλων αυτών τον Λαλιώτη. Όλα αυτά βέβαια δεν είναι καινούρια αλλά μια επανάληψη του δεξιού λαϊκισμού των δεκαετιών του 1980 και 1990. Όσο και αν φαίνεται περίεργο σε κάποιους νεόκοπους αναλυτές , εκτός από τον περιβόητο αυριανισμό , υπήρχε και ο δεξιός λαϊκισμός του τότε Ελεύθερου Τύπου , των βιντεοκασετών του Καρατζαφέρη , των περισσοτέρων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.Το παράδοξο είναι ότι σ’αυτόν τον λαϊκισμό δεν αναφέρεται σχεδόν κανείς. Πολύ περισσότερο τώρα που λόγω της γενικότερης απονομιμοποίησης της μεταπολιτευτικής συνθήκης και της πλήρους αποτυχίας της κατά ΣΥΡΙΖΑ εκδοχής της , έχει απελευθερωθεί ένας δεξιός ρεβανσιστικός λόγος που ενίοτε προσποιείται τον φιλελεύθερο.Το ενδιαφέρον δε είναι ότι πρόκειται για έναν λόγο όχι τόσο κομματικό όσο της ευρύτερης κοινωνικής δεξιάς και εκφέρεται μάλιστα ως αντιλαϊκιστικός. Η αναπαραγωγή ενός τέτοιου λόγου , όμως , εμποδίζει την ιστορική αποτίμηση των δεκαετιών του 1980 και 1990. Κατ΄αρχάς αφήνει αναξιοποίητο το γεγονός ότι παρά την τότε οξύτατη πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση και τη διακύβευση διαφόρων συμφερόντων, δεν απειλήθηκαν ποτέ οι δημοκρατικοί κοινοβουλευτικοί θεσμοί και οι αστικές ελευθερίες. Οι αρνητικές δε πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές δεν ήταν μονόπλευρες, όπως επιμένει η συγκεκριμένη ανάγνωση . Απέναντι στο ΠΑΣΟΚ ήταν η αντιπολίτευση της ΝΔ που αντιπάλευε κάθε αλλαγή και κινδυνολογούσε. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν ακραίες λαϊκίστικες πλευρές στις συμπεριφορές του ΠΑΣΟΚ και στο σύστημα εξουσίας του. Το κρίσιμο ζήτημα όμως είναι ποια κριτήρια υπερτερούν στην ανάγνωση της Ιστορίας . Εάν προέχουν τα πολιτικά και κοινωνικά, διακρίνεται αδρά η απόπειρα συγκρότησης μιας εγχώριας εκδοχής ενός σοσιαλδημοκρατικού κράτους πρόνοιας. Η συνολική αναβάθμιση των λαϊκών τάξεων, το Εθνικό Σύστημα Υγείας και οι άλλοι θεσμοί κοινωνικής προστασίας, η μεγάλη και πρωτοποριακή μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου, η θεσμοθέτηση των εργατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, οι υποδομές , όπως το μετρό , το αεροδρόμιο της Αθήνας , οι δρόμοι και η γέφυρα Ρίου – Αντιρίου ,- που μάλιστα έγιναν με την πολιτική εποπτεία του υβριζόμενου Λαλιώτη , - ήταν μερικά από τα στοιχεία της. Αλλά και στον πολιτιστικό και ευρύτερα πολιτισμικό τομέα, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, η κοινωνία άνοιξε και συγχρονίστηκε περισσότερο με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Οι εκδηλώσεις, για παράδειγμα, της Αθήνας - Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 1985 ήταν εντυπωσιακά πρωτοποριακές. Εδώ και αρκετά χρόνια όμως, πολλοί θεσμοί, όπως το Ε.Σ.Υ., ή νόμοι, όπως για τα Α.Ε.Ι. ή για τον συνδικαλισμό, έχουν ξεπεραστεί και αποτελούν πλέον τροχοπέδη. Η μεταπολίτευση λοιπόν και το ΠΑΣΟΚ, κόντρα στον ρεβανσισμό και τον υποτιθέμενο αντιλαϊκισμό της κοινωνικής Δεξιάς , πρέπει να τοποθετηθούν στις πραγματικές τους διαστάσεις. Το ζήτημα δε , δεν είναι τόσο εάν ο λαός δεν ξεχνά τη Δεξιά αλλά εάν η ίδια η Δεξιά δεν ξεχνά την παλιά Δεξιά.


Σχόλια: 0