Άρθρα
Γιάννης Βούλγαρης, Τα Νέα, 27/05/2017

Μέσα σε μια εβδομάδα η ελληνική πολιτική κατάσταση άλλαξε ριζικά και σε βάθος, πέρα από τους κομματικούς συσχετισμούς. Αρχικά με την επαναλαμβανόμενη κυβερνητική ιλαροτραγωδία του ενθουσιασμού, των μεγάλων προσδοκιών και έπειτα του αυτογκόλ. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ψήφισε το Μνημόνιο σχεδόν με ενθουσιασμό. Αναμφισβήτητα ήταν το πιο χαρούμενο Μνημόνια! Ο πρωθυπουργός με τη σειρά του υποσχέθηκε κάτι too good. Σε εικοσιτέσσερις όμως ώρες το Eurogroup τους έκοψε τη χαρά και η κυβέρνηση επιστράτευσε κατά το συνήθειό της, ένα σωρό ψέματα για να διασκεδάσει την κατάσταση.

 
Ανδρέας Ε. Παπαδόπουλος, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Τύπου, 26/05/2017

Την Άνοιξη του 2010 πραγματοποιείται στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων μια εκδήλωση, το θέμα της οποίας δεν έχει τόση σημασία. Στο ακροατήριο βρίσκεται ο Λεωνίδας Κύρκος. Τον παρατηρώ και αντιλαμβάνομαι ότι κάτι τον «τρώει». Μετά από λίγο, σηκώνεται και με πολύ αργά βήματα πλησιάζει τη Λιλή Σφήκα Παπαγιαννάκη. «Τον άνθρωπο αυτόν, τον αδικήσαμε», της λέει και σχεδόν (της) απολογείται για τον τρόπο που αντιμετώπισε η ανανεωτική αριστερά τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Πράγματι, ο χώρος πότε δεν είδε με καλό μάτι την ευρύτητα της σκέψης του, τον αταλάντευτο ευρωπαϊσμό του και τον μεταρρυθμιστικό του λόγο, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν έμπαινε η σκέψη του σε καλούπια.

 
Θόδωρος Μαργαρίτης, Τα Νέα, 23/05/2017

Αμηχανία και απογοήτευση κυριαρχούν σε μια μεγάλη μερίδα των προοδευτικών συμπολιτών μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαψεύσει κάθε προσδοκία και η ΝΔ φαίνεται ότι κινείται στους ρυθμούς μιας παραδοσιακής συντηρητικής παλινόρθωσης.
Η Κεντροαριστερά μπορεί; Μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς και να αποτελέσει μια εναλλακτική επιλογή;
Η απάντηση είναι θετική. Στον βαθμό που ο ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στη Δεξιά και στη ριζοσπαστική Αριστερά προχωρήσει σε μια σοβαρή επανεκκίνηση.

Κρίσιμες προϋποθέσεις είναι ο αναστοχασμός για τα σφάλματα του παρελθόντος και η σταθερή προσπάθεια για μια νέα ταυτότητα

 
Γιάννης Παπαθεοδώρου, dim/art, 22/05/2017

Το «Μνημόνιο 3plus» ψηφίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με μια «λαϊκή απογευματινή» παράσταση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, προκειμένου να αποφευχθεί η αναμέτρηση με την τηλεθέαση του Survivor. Ο αρμόδιος υπουργός μάλιστα, με τη χιουμοριστική αλλά μάλλον κυνική ομολογία, αποτύπωσε το μέγεθος της απαξίωσης της κοινοβουλευτικής συζήτησης: «Μίλησε ο πρωθυπουργός μίλησε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν χρειάζεται να έχουμε εντάσεις τώρα. Έτσι και αλλιώς μόνοι μας είμαστε αυτή την ώρα αφού οι 9 στους 10 Ελληνες τώρα βλέπουν Survivor».

 
Γιώργος Σιακαντάρης, Τα Νέα, 22/05/2017

Οταν στα τέλη του 2011 εμφανίστηκε έξω από τη Βουλή το «κίνημα» των αγανακτισμένων, υπήρχαν φωνές που από την πρώτη στιγμή, το πρώτο δευτερόλεπτο, έλεγαν και πένες που έγραψαν ότι εδώ γεννιέται ένα δηλητηριώδες φίδι το οποίο σε λίγο θα αφήσει τα αβγά του μέσα και όχι έξω από τη Βουλή. Δυστυχώς, επαληθεύτηκαν. Μετά τα δυόμισι χρόνια αποθέωσης - από την πλευρά του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ - του ψέματος, της απάτης που την είπαν αυταπάτη και της αυταπάτης που ήταν απάτη, των α λα «Καραγκιόζη» πολιτικών (ένα μέτρο μου, ένα αντίμετρό σου, ένα και ξανά ένα μέτρο μου), της αποθεωνόμενης αγραμματοσύνης (γνωρίζω μόνο τα μπακαλίστικα οικονομικά - Χρήστος Καραγιαννίδης) είμαστε μάρτυρες μιας άλλης, διαφορετικής εμφάνισης. Αυτής των «φιλελεύθερων» αρνητών του κοινοβουλευτισμού.

 
Π. Κ. Ιωακειμίδης, Το Βήμα της Κυριακής, 21/05/2017

Οι αντιδράσεις των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων (με την εξαίρεση ΚΚΕ, Χρυσής Αυγής) στην άνοδο του Ε. Μακρόν στην εξουσία στη Γαλλία έδωσαν την εντύπωση ότι έχει επιτευχθεί ένα υψηλό consensus υπέρ της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Και, μολονότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να έχει ενστερνισθεί (και να στηρίζει) τη βαθύτερη, εσωτερική λογική και στόχους της ενοποίησης, ωστόσο η εικόνα της πολιτικής συναίνεσης γύρω από το ζήτημα «Ευρώπη» είναι εξόχως θετική. Τί γίνεται όμως σε επίπεδο κοινωνίας;

 
Δημήτρης Χατζησωκράτης, Συνέντευξη στον Δ. Χρυσικόπουλο, Freesunday, 21/05/2017

Μια κυβερνητική πλειοψηφία, που έχει ψηφίσει , μέσα σε 2 χρόνια …δύο Μνημόνια, τίποτα δεν τη σταματά! Θα σερνόμαστε ως χώρα, όσο παίρνει, με την αγωνιώδη προσπάθεια παραμονής στην εξουσία όσο το δυνατόν περισσότερο.

Οι εκλογές, πάντα προνομία του πρωθυπουργού, θεωρώ ότι με όρους στοιχειώδους προστασίας του ΣΥΡΙΖΑ και αποφυγής ενός μονοψήφιου εκλογικού σκορ, θα σχεδιαστούν πριν την κατάθεση του Προσχεδίου του Προϋπολογισμού για το 2019. Δηλαδή εντός του πρώτου 15ήμερου του Οκτωβρίου 2018! Εκλογές με εφαρμογή των μέτρων που μόλις ψηφίστηκαν θα ήταν πολιτική αυτοκτονία! Μόνο για αυτόχειρες δεν τους έχω!

 
Γιώργος Γιαννουλόπουλος, εφημεριδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 20/05/2017

Πριν από μερικές εβδομάδες έτυχε να διαβάσω μια συνέντευξη του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Επί της ουσίας, δηλαδή για το τι είπε, δεν έχω τίποτα να πω, ως παντελώς αναρμόδιος. Πρόσεξα όμως κάτι άλλο και γι’ αυτό θέλω να μιλήσω. Είναι ένα ζήτημα που με προβληματίζει εδώ και καιρό.

Εχει να κάνει με τις συνοδευτικές του κειμένου φωτογραφίες. Στην πρώτη τον βλέπουμε να φοράει ένα καλοραμμένο κοστούμι, στο οποίο διέκρινα μια απόκλιση από το κανονικό: η τσέπη του εισάγει ένα καινοτόμο σκέρτσο, ανάλογο με εκείνα που λανσάριζε ο Γιάνης Βαρουφάκης.

 
Νίκος Μπίστης, www.protagon.gr, 16/05/2017

Τις συνέπειες των σφαλμάτων στην εξωτερική πολιτική τις συνειδητοποιούμε όταν η ζημιά έχει επέλθει. Μέχρι τότε και οι πιο νουνεχείς απλώς σιωπούν για να μην έρθουν σε αντίθεση με εσφαλμένες αλλά ταυτοχρόνως βαθιά εδραιωμένες «βεβαιότητες» της κοινής γνώμης. Μια τέτοια φάση διανύουμε στο Κυπριακό με επικίνδυνη αιχμή το θέμα της εξόρυξης υδρογονανθράκων.
Σε επιστολή του προς τον Πρόεδρο Αναστασιαδη ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου Νίκος Ρολάνδης αφού απαριθμεί ένα προς ένα τα πολλά σφάλματα και τις επώδυνες συνέπειες τους, προειδοποιεί ότι το θέμα της αξιοποίησης των φυσικών πόρων είναι σύνθετο, επικίνδυνο και μπορεί να προχωρήσει μόνο συνυπολογίζοντας τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Προτείνει δίκαιη και αναλογική αξιοποίηση 75% για τους Ελληνοκύπριους με 25% για τους Τουρκοκύπριους.

 
Θανάσης Θεοχαρόπουλος, Συνέντευξη στην Μ. Λαλιούτη, Τα Νέα, 13/05/2017

Οι λογικές “επιστροφής στο σπίτι” δεν θα αλλάξουν τους πολιτικούς συσχετισμούς. Ο χώρος για να πάει πέρα από αυτό που είναι σήμερα χρειάζεται ενότητα και ανανέωση, όχι αναπαλαίωση. Να δημιουργήσουμε το νέο σε πρόσωπα, ιδέες, προγράμματα και σύμβολα. Μόνο με μία τέτοια λογική μακριά από τα στερεότυπα του παρελθόντος και έναν σύγχρονο αυτόνομο πολιτικό λόγο απέναντι τόσο στις αδιέξοδες πολιτικές και στον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ όσο και στις συντηρητικές πολιτικές της ΝΔ μπορούμε να σπάσουμε τους φραγμούς για να εκφράσουμε ευρύτερα πλειοψηφικά ρεύματα.

 
Γιώργος Σιακαντάρης, Τα Νέα, 10/05/2017

Υποθέτω ότι είναι πολύ γνωστή σε όλους μας η περίφημη διαμάχη των ιστορικών στη Γερμανία. Η ουσία της διαμάχης αφορούσε τη συζήτηση για τον ρόλο που έπαιξε ο ίδιος ο γερμανικός λαός στην άνοδο και στη μη εκ μέρους του αμφισβήτηση του ναζισμού ακόμη και στις τελευταίες μέρες. Υστερα από αυτήν τη διαμάχη ο γερμανικός λαός κατόρθωσε να φτάσει σε υψηλά επίπεδα αυτοσυνειδητοποίησης.

Δυστυχώς στη χώρα μας κάθε φορά που γίνεται κάποια προσπάθεια μη εθνικιστικής προσέγγισης του μαθήματος της Ιστορίας, όπως παλιότερα με το βιβλίο της ιστορικού Μαρίας Ρεπούση, η κριτική μένει στην επιφάνεια του «συνωστισμού της Σμύρνης» και όχι στην κυρίαρχη θέση του βιβλίου που αμφισβητούσε μια Ιστορία «θεραπαινίδα» τού «τα δικά μας δικά μας και τα δικά τους πάλι δικά μας» ή «σφαγές εσείς, ηρωισμοί εμείς».

 
Γιάννης Παπαθεοδώρου, dim/art, 08/05/2017

Η εμβληματική νίκη του Μακρόν στη Γαλλία έσωσε την τιμή της Γαλλικής δημοκρατίας, ενώ ταυτόχρονα γεννάει ελπίδες για μια διαφορετική ευρωπαϊκή προοπτική, με επίκεντρο την «προοδευτική πολιτική». Αναμφισβήτητα, η εκλογή του αποτελεί ένα εξαιρετικό νέο, μετά μάλιστα από τον ισχυρό κλονισμό της εμπιστοσύνης των πολιτών στο κοινό ευρωπαϊκό όραμα. Ωστόσο, τα κεντρικά προβλήματα στοιχειώνουν απειλητικά τον ορίζοντα. Ο ευρωσκεπτικισμός (αριστερόστροφος και δεξιόστροφος) «ήρθε για να μείνει», ακριβώς επειδή το δόγμα της δημοσιονομικής πειθαρχίας δοκιμάζεται διαρκώς από ένα αυξανόμενο λογαριασμό κρατικών χρεών και ανελαστικών προγραμμάτων λιτότητας.

 
Ριχάρδος Σωμερίτης, Το Βήμα της Κυριακής, 07/05/2017

Η Γαλλία έχει από χτες το βράδυ νέο (κυριολεκτικά) πρόεδρο : τον Εμμανουέλ Μακρόν, 39 ετών. Ο σοσιαλ-φιλελεύθερος τέως υπουργός οικονομικών του Φρανσουά Ολαντ νίκησε–ευτυχώς- την επικίνδυνη ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν με μεγάλη διαφορά αν και η ακροδεξιά συγκέντρωσε πρωτόγνωρο αριθμό ψήφων. Πάντως η ξεκάθαρη νίκη του Μακρόν σημαίνει πολλά για την Ευρωπαϊκή Ένωση και συνεπώς για μας αλλά και για την παγκόσμια ισορροπία.
Όμως αυτή η νέα εποχή της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας δεν θα αρχίσει καν με την επίσημη εγκατάσταση του κ.Μακρόν στο προεδρικό Μέγαρο των Ηλυσίων στις 14 Μαϊου και με τον σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης του. Θα ξεκινήσει τον Ιούνιο όταν θα εκλεγεί η νέα Εθνοσυνέλευση. Και αυτή θα αποτελέσει τον τρίτο γύρο της προεδρικής εκλογής. Θα κρίνει τη συνέχεια.

 
Κώστας Καλλίτσης, Η Καθημερινή της Κυριακής, 07/05/2017

Από τον Ιούλιο του 2016, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας μπήκε σε διοικητική κρίση, έμεινε χωρίς διευθύνοντα σύμβουλο. Εσχάτως είχε μείνει και χωρίς Εκτελεστική Επιτροπή. Τελικά, με (τη συνήθη...) καθυστέρηση, το υπουργείο Οικονομικών επελήφθη του θέματος. Και τι έκανε; Μεταξύ των υποψηφίων για τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου του ΤΧΣ, επέλεξε έναν Αυστριακό. Μία ακόμη ψηφίδα προστέθηκε στο παζλ της συνολικής εικόνας των οργάνων του ΤΧΣ: Το Γενικό Συμβούλιο (Γ.Σ.) του ΤΧΣ απαρτίζεται από 5 ξένους και 4 Ελληνες. Η Εκτελεστική Επιτροπή (Ε.Ε.) απαρτίζεται από έναν Αυστριακό ως διευθύνοντα σύμβουλο, έναν Γάλλο και έναν Ελληνα ως μέλη, ήτοι 2 ξένους και 1 Ελληνα.

 
Γιώργος Σιακαντάρης, Το Βήμα της Κυριακής, 07/05/2017

Η πρόταση του γραμματέα της ΚΠΕ του ΠαΣοΚ Στέφανου Ξεκαλάκη και του ευρωβουλευτή Νίκου Ανδρουλάκη για ανοικτό συνέδριο, εκλεγμένων σύνεδρων, στο οποίο θα συμμετάσχουν η Ωρα Αποφάσεων, οι Οικολόγοι - Πράσινοι και κυρίως Το Ποτάμι, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Κατ’ εμέ η πρόταση των δύο αμφισβήτησε την πολιτική τού «κάλλιο επτά και στο χέρι παρά δεκατέσσερα και καρτέρει».

Είχα υποστηρίξει εδώ στο «Βήμα» (5-3-2017) ότι «αν η ΔΗΣΥ θέλει ένα κόμμα το πολύ του 8% προχωρεί σε ένα συνέδριο με τη σημερινή ομοσπονδιακή της μορφή, με αναλογική εκπροσώπηση των συνιστωσών της, με τα σύμβολα και ονόματα των κομμάτων στριμωγμένα το ένα επάνω από το άλλο»

 
Νίκος Μπίστης, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Τύπου, 07/05/2017

Ο λόγος για το Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Μεταβατικό γιατί αποτελεί αναγκαία στάση και ταυτόχρονα αφετηρία για το ιδρυτικό Συνέδριο του νέου φορέα και σημαντικό γιατί θα ξεκαθαρίσει το ιδεολογικοπολιτικό στίγμα και τα όρια της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στην μετεξέλιξη της. Όσοι συμμετέχουν στην Δημοκρατική Συμπαράταξη έχουν συνειδητοποιήσει ότι "χωρίς το ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται, μόνο του το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί και δεν αρκεί". Επίσης ότι δεν αποκτά δυναμική ένα σχήμα που απλώς θα αθροίσει υπαρκτές δυνάμεις.

 
Νίκος Χριστοδουλάκης, Το Βήμα της Κυριακής, 07/05/2017

Υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς την πρόσφατη Συμφωνία μεταξύ πιστωτών και ελληνικής κυβέρνησης: ο κομματικός, ο πελατειακός και ο εθνικός.
Ο κομματικός τρόπος είναι οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης να τη δουν ως ευκαιρία καθολικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση που θα την ψηφίσει, αν και μέχρι τώρα την κατέκριναν ακριβώς επειδή τόσο καιρό δεν το έκανε και το κόστος αυξανόταν. Είναι αλήθεια ότι οι ευκαιρίες πολιτικής εκμετάλλευσης για την αντιπολίτευση είναι σαν να βρήκε ορυχείο: πρώτον, διότι καταγγέλλοντας τα κυβερνητικά κόμματα που ψηφίζουν όσα προηγουμένως καταριόταν, θα καταδείξει ότι το μένος τους δεν είχε πολιτική αξιοπιστία, αλλά ήταν απλώς γυμναστική αναρρίχησης στην εξουσία.

 
21η Απριλίου 1967
Γιώργος Γιαννουλόπουλος, εφημεριδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 06/05/2017

Τα πενηντάχρονα από την 21η Απριλίου 1967 έφεραν ξανά στο προσκήνιο το πραξικόπημα, τη δικτατορία, την πτώση της και τι επακολούθησε. Με την ευκαιρία αυτή, και χωρίς να περιμένουμε άλλα εφτά χρόνια όταν θα γιορτάσουμε τη μεταπολίτευση, αξίζει ίσως τον κόπο να σκεφτούμε πόσο και πώς μεταμορφώθηκε η χώρα, δηλαδή τι άλλαξε και τι δεν άλλαξε τον τελευταίο μισό αιώνα.

Γενικεύοντας, μπορούμε να πούμε ότι, σε πολιτικό επίπεδο, η μεταπολίτευση ήταν μια ευδιάκριτη τομή, με την έννοια ότι δεν επανέφερε το πρότερο καθεστώς, αλλά εκθεμελίωσε το μετεμφυλιακό κράτος που στο όνομα της εθνικοφροσύνης είχε επιβάλει πρώτα έναν αστυνομοκρατούμενο και κατ’ όνομα μόνο κοινοβουλευτισμό και στη συνέχεια τη χούντα.

 
Γιάννης Βούλγαρης, Τα Νέα, 06/05/2017

Πρώτα τα καλά νέα. Η Γαλλία, από ό,τι φαίνεται, θα προστεθεί αύριο στη σειρά των χωρών που ανακόπτουν την άνοδο των λαϊκιστών στην εξουσία. Η Γερμανία που ακολουθεί έχει διατηρήσει έτσι κι αλλιώς την πολιτική της σταθερότητα. Αυτό το σκηνικό θα ευνοήσει, στις προβλεπόμενες για τις αρχές του 2018 ιταλικές εκλογές, το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο ανασυγκροτείται υπό τον Ρέντσι. Ετσι, στο άμεσο μέλλον φιλευρωπαϊκές κυβερνήσεις στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία θα έχουν την ευκαιρία να δείξουν στους ευρωπαίους πολίτες αν είναι σε θέση να καταφέρουν κάτι καλύτερο. Τώρα τα κακά νέα. Η Μαρίν Λεπέν θα κινηθεί, από όσο φαίνεται, κοντά στο 40%.

 
Γιώργος Σιακαντάρης, Τα Νέα, 05/05/2017

Σήμερα κόσμος πάει και έρχεται από το ένα κόμμα στο άλλο. Αν κανείς ρίξει μια ματιά στην κοινοβουλευτική σύνθεση των κομμάτων, δεν θα δυσκολευτεί να διαπιστώσει πως είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που προέκυψε από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Το ίδιο συνέβαινε και στη Βουλή του 2013-2014. Σήμερα ο μεγάλος χαμένος αυτών των μετακινήσεων είναι Το Ποτάμι και ο «μεγάλος κερδισμένος» η Δημοκρατική Συμπαράταξη. Πριν από δύο χρόνια συνέβαινε το αντίθετο. Πέντε χρόνια πριν, το 2012, στη θέση της πολύφερνης νύφης ήταν η ΔΗΜΑΡ.

 
Πάνος Τρ. Σκοτινιώτης, www.protagon.gr, 04/05/2017

Η οικονομική παγκοσμιοποίηση και οι ευρύτερες οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις έχουν προκαλέσει νέες διαιρέσεις στις δυτικές κοινωνίες. Οι εκλογές στις ΗΠΑ, το βρετανικό δημοψήφισμα, οι γαλλικές, οι ολλανδικές και οι αυστριακές εκλογές, δείχνουν χώρες διαιρεμένες τόσο κοινωνικά και εισοδηματικά, όσο και γενεακά, αλλά και γεωγραφικά. Μπορούμε αβίαστα να μιλήσουμε για δύο «κόσμους».

Η πρώτη ανάγνωση είναι ότι οι νέες αυτές διαιρέσεις συμπαρασύρουν και τον παραδοσιακό πολιτικό άξονα Δεξιάς – Αριστεράς, αφού δεν έχει αντιστοίχηση με τις νέες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες.

 
Αναζητούνται 1,983 δις για κοινωνικό μέρισμα
Δημήτρης Χατζησωκράτης, Τα Νέα, 04/05/2017

Τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς, προ δεκαημέρου, μετά την επαλήθευση από την EUROSTAT ότι το πρωτογενές πλεόνασμα του 2016 ανήλθε στο 4,1% αντί του στόχου 0,5%, πέραν του πρωταρχικού ερωτήματος: «Ποιος ο λόγος για μια τέτοια δραματική-και μη απαιτούμενη από καμιά αρχή- αφαίρεση ρευστότητας από την χειμαζόμενη ελληνική οικονομία», ακολουθεί το επόμενο καυτό ερώτημα: « Διαπιστώνεται πλεόνασμα του πλεονάσματος 6,5δις ευρώ. Τι ακριβώς γίνεται με τη διάθεσή του; Η κυβέρνηση έδωσε μονομερώς τον περασμένο Δεκέμβριο ως κοινωνικό μέρισμα 617 εκατ. ευρώ. Από το 40% του πλεονάσματος του πλεονάσματος δηλαδή από τα 2,600 δις ευρώ απομένουν άλλα 1,983 δις ευρώ που θα έπρεπε να διατεθούν …ως κοινωνικό μέρισμα!

Μέχρι στιγμής δεν είδαμε ΚΑΜΙΑ τέτοια πρόνοια! Καμία ανακοίνωση. Σε κανένα από τα μέτρα ή τα αντίμετρα της Δεύτερης αξιολόγησης δεν υπάρχει!

 
Στέργιος Καλπάκης, 03/05/2017

Καταρχήν, με την όρο εκπαιδευτική διαγενεακή κινητικότητα αναφερόμαστε στην κινητικότητα ως προς το επίπεδο εκπαίδευσης των γονέων και τα αντίστοιχα εκπαιδευτικά αποτελέσματα των παιδιών τους. Δεδομένου ότι το επίπεδο εκπαίδευσης του κάθε ατόμου σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με το επάγγελμά του, και επομένως με το εισόδημά του, η εκπαιδευτική διαγενεακή κινητικότητα είναι ένας από τους σημαντικότερους δείκτες αναφορικά με τα επιτεύγματα μιας κοινωνίας στον τομέα της κοινωνικής κινητικότητας.

 
Γιώργος Θεοτοκάς, www.iefimerida.gr, 01/05/2017

Στη διαφαινόμενη συμφωνία κυβέρνησης και πιστωτών για ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης υπάρχουν πολλά παράδοξα και ανεπίτρεπτα πράγματα, κάποια από τα οποία είναι και εξωφρενικά, όχι μόνο από πολιτική άποψη, αλλά και από τη θεσμική σκοπιά τους.
Η νομοθέτηση σημαντικών περιοριστικών μέτρων από τώρα που θα ισχύσουν από το 2019 ανεξάρτητα από την πορεία των δεικτών της οικονομίας, είναι διαδικασία καινοφανής και πολιτικά αμφισβητούμενη.Επί της ουσίας, τα σημαντικότερα μέτρα που είναι οι περικοπές στις συντάξεις και η μείωση του ποσού που αντιστοιχεί στο αφορολόγητο όριο, είναι με δεδομένο το πρόβλημα του ασφαλιστικού συστήματος και την άνιση κατανομή των φορολογικών βαρών κυρίως στην μεσαία τάξη, απαραίτητα και το εύλογo θα ήταν, εφόσον η ελληνική πλευρά τα αποδέχθηκε, να ισχύσουν από το επόμενο οικονομικό έτος 2018.

 
Άρθρα
ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ
Design, Developed & Powered by 2easy Web Applications
Επισκέπτες | Σήμερα: 5168 | Σύνολο από 20/02/2004: 18,476,113 | Μοναδικά IP: 513,490