Άρθρα
Δημήτρης Χατζησωκράτης, Συνέντευξη στον Μιχ. Μιχαήλ, ΑΠΕ-ΜΠΕ, 22/07/2017

Εξ όνυχος τον λέοντα. Είναι προφανής η κυβερνητική προσπάθεια για να στραφεί, μετά την «ανάσα» του κλεισίματος της δεύτερης αξιολόγησης προς παρεμβάσεις που αγγίζουν μείζονα ζητήματα της καθημερινότητας. Τα μέχρι στιγμής «παραδοτέα» νομοθετήματα, δείχνουν μια ιδιαίτερη προσπάθεια να καλυφθούν, διασφαλισθούν και προσεταιριστούν πελατειακά κοινωνικές ομάδες. Θα παρακολουθούμε τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες καθώς θα εξελίσσονται στην πράξη.

 
Π. Κ. Ιωακειμίδης, Τα Νέα, 22/07/2017

«Αυτή είναι η Ελλάδα» λοιπόν, καταδικασμένη «σε παντοτινή κρίση - for ever in crisis», όπως έγραφαν σε ένα μάλλον καταθλιπτικό τους άρθρο οι «Financial Times»; Μια χώρα που ενώ πριν από δέκα χρόνια φαντασιωνόταν ότι θα μπορούσε να γίνει Βόρεια Ευρώπη, καταντάει να είναι όπως η Κεντρική ή Λατινική Αμερική, σύμφωνα με την παρατήρηση ενός σχολιαστή στην ίδια εφημερίδα (Al. Kitroeff). Εχουν οι Ελληνες όντως προσαρμοσθεί στην ιδέα «της παντοτινής κρίσης» όπως διατείνεται η εφημερίδα; Προφανώς δεν είναι «αυτή η Ελλάδα» και δεν είναι καταδικασμένη στην «παντοτινή κρίση».

 
Γιάννης Μπαλαμπανίδης, εφημεριδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 19/07/2017

Από την κατάρρευσή του το 2012, ο χώρος της Κεντροαριστεράς εγκλωβίστηκε σε μια στρατηγική περιδίνηση και στη διαρκή αναζήτηση μιας ανεύρετης ενότητας βασισμένης κυρίως στα πρόσωπα και όχι στις ιδέες.
Η απολεσθείσα υπό το βάρος των μνημονιακών καταναγκασμών προοδευτική ταυτότητα και η βεβιασμένη σύμπλευση με τον άλλοτε ασυμφιλίωτο αντίπαλο, την ώρα που ο αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ σάρωνε τον χώρο στα αριστερά του Κέντρου, διαμόρφωσαν ένα κλίμα όπου οι φυγόκεντρες δυνάμεις ήταν ισχυρότερες από τις κεντρομόλες.
Στο πρόσφατο συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, για πρώτη φορά (με την εξαίρεση ίσως της «έκκεντρης» απόπειρας της κίνησης των 58), ο χώρος αυτός επιχειρεί να ανακτήσει την πολιτική του ορατότητα και συνοχή.

 
Γεράσιμος Γεωργάτος, www.thecaller.gr, 19/07/2017

Με την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να έχει ισοπεδώσει την οικονομία, να έχει ξεχαρβαλώσει τους θεσμούς, να έχει κουρελιάσει τις ανεξάρτητες αρχές, να πραγματοποιεί ολομέτωπη επίθεση κατά της θεμελιώδους για τη δημοκρατία ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και με την αξιωματική αντιπολίτευση εγκλωβισμένη σε παραδοσιακές συντηρητικές αγκυλώσεις, παρά τις όποιες προθέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη, να περιμένει να πέσει το ώριμο φρούτο, η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς αποκτά ακόμα πιο επείγοντα χαρακτήρα.

Για να αναγεννηθεί η μεσαία τάξη, να προστατευθούν πραγματικά τα πιο αδύναμα στρώματα και κυρίως για να υπάρξουν δουλειές και ελπίδα για τις νεότερες γενιές.

 
Γιάννης Παπαθεοδώρου, dim/art, 19/07/2017

Ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν χρειάζεται υπεράσπιση – πόσο μάλλον όταν η χυδαία επίθεση για τον δήθεν «αμοράλ της κλοπής τραγουδιών» έρχεται από τον γραφικό κ. Καρανίκα, μερικές μέρες μετά την επιτυχημένη συναυλία του Σαββόπουλου στο Καλλιμάρμαρο. Η μακρά του διαδρομή στο ελληνικό τραγούδι και η πλατιά του απήχηση σε ένα ευρύτατο ακροατήριο, (που ευτυχώς δεν επιλέγει τραγούδια με βάση το τι ψήφισε στο δημοψήφισμα-παρωδία του 2015), είναι εύγλωττες ενδείξεις για το συμβολικό κεφάλαιο της καλλιτεχνικής του πορείας. Δεν είναι τυχαίο πως η μουσική και οι στίχοι του ήδη μελετώνται στα Πανεπιστήμια, ενώ η συνομιλία του με τους άλλους ευρωπαίους και αμερικάνους «τροβαδούρους» της εποχής του έχει διευρύνει τον συγκριτικό πολιτισμικό ορίζοντα της ελληνικής μουσικής μέσα στη «μακρά δεκαετία του ‘60»

 
Ρωμανός Οικονομίδης, 17/07/2017

Μετά από 10 χρόνια κρίσης, 7 χρόνια μνημονίων είναι φανερό ότι το πρόβλημα της χώρας είναι η έλλειψη της παραγωγικής δύναμης. Μέσα σε αυτά τα χρόνια αλλά και πολύ περισσότερα κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, οι Έλληνες απώλεσαν την παραγωγική τους ικανότητα. Τα αίτια πλέον είναι γνωστά και φανερά: Η επιδοματική πολιτική και ο πελατειασμός που αναπτύχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες. Οι επιδοτήσεις αντί για εργαλεία έγιναν εισόδημα και η εσωστρέφεια της δουλειάς πίσω από ένα γραφείο αυτοσκοπός. Έτσι, το ταλέντο των ανθρώπων και του τόπου έμεινε αναξιοποίητο.

 
Γιώργος Γιαννουλόπουλος, εφημεριδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 16/07/2017

Η σκληρή κόντρα κυβέρνησης - αντιπολίτευσης δεν είναι άλλη μια νεοελληνική παθογένεια. Η δημοκρατία προϋποθέτει τη διαφωνία.
Υπάρχουν όμως και παρενέργειες: στην πολιτική αντιπαράθεση οι διαφωνούντες αμπαλάρουν τις προτάσεις τους σε «πακέτα» που καλούμαστε είτε να δεχτούμε είτε να απορρίψουμε στο σύνολό τους.
Η πραγματικότητα όμως δεν προσαρμόζεται πάντα στη λογική του μαύρου-άσπρου.
Για να γίνω σαφέστερος θα αναφερθώ στην πρόσφατη εκδήλωση Παταμιού - Ωρας Αποφάσεων με θέμα την Παιδεία, διευκρινίζοντας ότι δεν την παρακολούθησα και συνεπώς το τι έχω να πω στηρίζεται σε ρεπορτάζ που διάβασα.

 
Κώστας Καρακώτιας, κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου, 16/07/2017

Όπως είναι γνωστό μια από τις πλέον βασικές και σημαντικές κληρονομιές του Διαφωτισμού είναι η αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Σύμφωνα με την αρχή αυτή , όπως γράφει και αναλύει ο Μοντεσκιέ στο περίφημο ενδέκατο βιβλίο του εμβληματικού του έργου “ Το πνεύμα των Νόμων ” , η εκτελεστική , η νομοθετική και η δικαστική εξουσία πρέπει να είναι ανεξάρτητες και διακριτές μεταξύ τους. Η αρχή της διάκρισης ων εξουσιών αναδείχθηκε σε θεμελιώδες και χαρακτηριστικό γνώρισμα των σύγχρονων φιλελεύθερων κρατών, τα οποία συγκροτήθηκαν ως τέτοια μέσα από την μακρά διαδικασία της σύγκρουσης με την απολυταρχική και συγκεντρωτική , συνήθως μοναρχική , εξουσία.

 
Κώστας Καλλίτσης, Η Καθημερινή της Κυριακής, 16/07/2017

Ο κύβος ερρίφθη, τα επόμενα 24ωρα η Ελλάδα θα βγει στις αγορές για περίπου 2,5 δισ. ευρώ για την 5ετία.

Ανεξάρτητα αν αυτή η δοκιμαστική έξοδος έπρεπε να γίνει τώρα ή λίγο αργότερα (υπάρχουν επιχειρήματα για κάθε εκδοχή…), όλοι συμφωνούν ότι η κίνηση αυτή καθαυτή είναι θετική, καθώς και ότι το πιο σημαντικό είναι να έχει θετική συνέχεια. Την επικείμενη δοκιμαστική έξοδο να ακολουθήσουν και άλλες, πριν από τη λήξη του μνημονίου τον Αύγουστο του 2018, ώστε η χώρα να καταφέρει να αντλήσει από τις αγορές τα κεφάλαια που θα χρειαστεί από τότε έως τα τέλη του 2019, με ανεκτά επιτόκια.

 
Θανάσης Θεοχαρόπουλος, Συνέντευξη στον Ιάσ. Πιπίνη, Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής, 16/07/2017

Επειδή δεν μπορούν να ελέγξουν την Δικαιοσύνη, με τις συνεχείς επιθέσεις επιδιώκουν να εκφοβίσουν την δικαστική εξουσία. Ο τρόπος αντιμετώπισης της δικαιοσύνης από την κυβέρνηση εδώ και 2,5 χρόνια οδηγεί στην αντιπαλότητα μεταξύ των εξουσιών που προφανώς δεν συνάδει με τη δημοκρατία. Ο σεβασμός στη δικαιοσύνη δεν μπορεί να εκφράζεται κατά περίπτωση. Δεν μπορεί μια απόφαση να τη σεβόμαστε, κάποια άλλη να τη θεωρούμε προϊόν διαπλοκής, κάποια άλλη να την καταγγέλλουμε σαν πραξικόπημα. Οφείλουμε να προφυλάξουμε την δικαιοσύνη, να αποτρέψουμε οποιαδήποτε προσπάθεια υπονόμευσης της ανεξαρτησίας της και -το κυριότερο- να την κρατάμε μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες.

 
ούτε το κέντρο στις επικοινωνιακές γραμμές της ΝΔ
Θόδωρος Μαργαρίτης, Συνέντευξη στον Χρ. Δρούζια, Το Καρφί, 15/07/2017

Μας ενδιαφέρει η εθνική συνεννόηση για την έξοδο από τη κρίση. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις και σε πιο αποτελεσματική διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Για να επιβληθεί αυτή η προτεραιότητα πρέπει να αλλάξουν οι συσχετισμοί. Να αποδυναμωθούν στο εκλογικό πεδίο τόσο ο αριστερός λαϊκισμός όσο και η συντηρητική παράταξη. Σε αυτόν τον ανταγωνισμό θα κρίνουμε την κατάλληλη ώρα τα διλήμματα. Σε κάθε περίπτωση όμως θα εξαντλήσουμε κάθε περιθώριο για μια κυβέρνηση από όλες τις δυνάμεις που απαιτούνται για την εθνική συνεννόηση χωρίς αποκλεισμούς.

 
Νίκος Μπίστης, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Τύπου, 15/07/2017

Τρεις δηλώσεις χαρακτηρίζουν το νέο ναυάγιο στο Κυπριακό. Η πρώτη του ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτιέρες : "Εύχομαι ότι καλύτερο στους Κύπριους, στον Βορά και τον Νότο". Η δεύτερη του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Τσαβούσογλου ότι " το Κυπριακό δεν μπορεί πλέον να λυθεί στο πλαίσιο των παραμέτρων και των καλών υπηρεσιών του ΟΗΕ". Τέλος η πιο δραματική και ανθρώπινη από τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί : "απέτυχε η τελευταία προσπάθεια της γενιάς μου . Ελπίζω οι προσπάθειες των επόμενων γενιών να έχουν καλύτερο αποτέλεσμα". Ο καλύτερος συνομιλητής που μπορούσε να συναντήσει η ελληνοκυπριακή πλευρά, φωτογραφίζει το μέγεθος της αποτυχίας .

 
Π. Κ. Ιωακειμίδης, Τα Νέα, 15/07/2017

Το 1897, μετά το τέλος του καταστροφικού ελληνοτουρκικού πολέμου, η εφημερίδα «Σάλπιγξ» κατηγόρησε την Ευρώπη ότι δεν έκανε τίποτα για να σταματήσει την Ελλάδα από το να πάει στον πόλεμο, «ενώ άριστα εγνώριζε πού θα έφερεν το Ελληνικόν Εθνος η ευγενής του τύφλωσις» (βλέπε Γ.Ν. Γιανουλόπουλος, «Η ευγενής μας τύφλωσις...»). Εκατόν είκοσι χρόνια μετά, είναι ζήτημα εάν έχουμε καταλάβει πού μας οδηγεί «η ευγενής μας τύφλωσις». Και ναι μεν σε ό,τι αφορά την οικονομία η Ευρώπη έκανε κάτι για να μας σταματήσει, να μας κάνει να καταλάβουμε.

 
Γιάννης Βούλγαρης, Τα Νέα, 15/07/2017

Η επέτειος της Μεταπολίτευσης κάνει εντονότερη την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια υπονομεύονται τα καλά της, ενώ οι παθογένειές της όχι μόνο επιβιώνουν, αλλά μεγεθύνονται στο πολλαπλάσιο. Ενισχύεται αυτή η αίσθηση και από την άλλη «επέτειο»: του δημοψηφίσματος του 2015, του πιο κυνικού εμπαιγμού της λαϊκής ψήφου και των Οχι και των Ναι. Ενισχύεται επίσης και από τις αποκαλύψεις για το πραξικόπημα κατά του νομίσματος της χώρας και, κατά συνέπεια, της βίαιης εξόδου της Ελλάδας από το πλαίσιο της δημοκρατικής Ευρώπης προς άγνωστη κατεύθυνση.

 
Γιώργος Σιακαντάρης, Τα Νέα, 13/07/2017

Αν μη τι άλλο, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης τα κόμματα της Αριστεράς καλλιεργούσαν στα μέλη τους την αγάπη προς το διάβασμα. Ναι βεβαίως, ακούω την ένσταση. Ούτε οι σοβιετικές «Αρχές του ιστορικού υλισμού», ούτε τα βιβλία για τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού στη Ρουμανία ή του κανταφικού αραβοσοσιαλισμού δεν ήταν σοβαρά αναγνώσματα. Παρ’ όλα αυτά αποτελούσαν γέφυρες για να γνωρίσουν πολλοί έπειτα από αυτά το σοβαρό δοκίμιο, το επιστημονικό βιβλίο και τη λογοτεχνία.

 
13/07/2017

«Και ναι μεν απεδείχθη ότι ο ενάγων [: Ν. Κοτζιάς] υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος (!) του ΚΚΕ», όμως «ούτε και από τα κείμενά του που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι προκύπτει ο θαυμασμός του για το εν λόγω απολυταρχικό καθεστώς και η διαφήμισή του».

 
Μιχάλης Παπαπέτρου, https://www.facebook.com/michalis.papapetrou.3/posts/10212135733821046, 10/07/2017

Οι πολέμιοι της Διζωνικής Ομοσπονδίας εδώ και πολλά χρόνια προκλήθηκαν επανειλημμένα να ξεκαθαρίσουν ποια είναι η άλλη πορεία που προτείνουν και πως σκοπεύουν να την υλοποιήσουν. Αρνήθηκαν να το πράξουν. Με υπεκφυγές και γενικόλογες, αόριστες τοποθετήσεις παρέπεμπαν σε «λύση με σωστό περιεχόμενο» και «στην ανάληψη εκστρατείας για να πειστεί η διεθνής κοινή γνώμη να πείσει την Τουρκία». Και όλα αυτά 43 χρόνια μετά την τούρκικη εισβολή και 54 χρόνια μετά που η Κυπριακή Δημοκρατία, ντε φάκτο, έπαψε να είναι δικοινοτικό κράτος, και μετατράπηκε (στην μισή Κύπρο) σ’ ένα δεύτερο ελληνικό κράτος, που μάλιστα υιοθέτησε και τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Τώρα, πλέον, οι πολέμιοι της ΔΔΟ δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουν γιατί πρέπει να εγκαταλειφτεί αυτή η μορφή λύσης.

 
Π. Κ. Ιωακειμίδης, Τα Νέα, 10/07/2017

Επειδή γνωρίζω δύο-τρία πράγματα από διαπραγματεύσεις, ένα πράγμα μπορώ να πω με σχετική βεβαιότητα και με την επιφύλαξη της πληροφόρησης που έχουμε μέχρι στιγμής για το τι ακριβώς συνέβη (ή δεν συνέβη) στη Διάσκεψη για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας: λύση δεν υπήρξε γιατί κάποιοι δεν ήθελαν τη λύση (ενδεχομένως με τίποτα και κάτω από οποιεσδήποτε ορθολογικά ρεαλιστικές συνθήκες). Εάν την ήθελαν υπήρχαν όλα τα στοιχεία στο τραπέζι που θα επέτρεπαν εκείνες τις διατυπώσεις (το wording) που θα οδηγούσαν στους έντιμους συμβιβασμούς για τη «δίκαιη και βιώσιμη λύση»

 
Μήπως όλα τα υπουργεία έχουν πλημμυρίσει από καινοτόμες ιδέες, τις οποίες, όμως, το μνημόνιο δεν τους επιτρέπει να υλοποιήσουν;..
Κώστας Καλλίτσης, Η Καθημερινή της Κυριακής, 09/07/2017

Αν πιστεύαμε τα πικραμένα λόγια κάποιων υπουργών, θα συμπεραίναμε ότι έχουν έτοιμα μεγάλα σχέδια και επεξεργασμένες πολιτικές που αδημονούν να τις ξεδιπλώσουν, αλλά μπροστά τους ορθώνεται ένα αξεπέραστο εμπόδιο: Η τρόικα. Αυτή υποτίθεται ότι δεν τους επιτρέπει να ασκήσουν τις φιλόδοξες πολιτικές τους (είδαμε, μάλιστα, κάποιους να ανατριχιάζουν ακούγοντας τον κ. Χουλιαράκη να λέει ότι η κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει την κυριότητα της ασκούμενης πολιτικής). Λοιπόν, είμαι βέβαιος ότι θα ήταν άκρως ενδιαφέρον αν κάποιος, στα διαρκή τηλεπαράθυρα, ρωτούσε έκαστον των αντιστασιακών υπουργών: Αν είχατε τη δυνατότητα να ασκήσετε εκείνη την πολιτική που σας αρέσει, τι ακριβώς θα κάνατε; Τι, αλήθεια, θα κάνατε χωρίς «βαρβάρους»;..

 
ΜΑΧΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΗΘΙΚΗΣ
Θόδωρος Μαργαρίτης, Νέα σελίδα, 09/07/2017

Η συζήτηση για την σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη έχει φουντώσει. Χρειάζεται όμως να κάνουμε μερικές βασικές παραδοχές.

ΠΡΩΤΗ. Παρά τα λάθη και τις ελλείψεις το σοσιαλδημοκρατικό παράδειγμα παραμένει το καλύτερο παράδειγμα κοινωνικής οργάνωσης στο κόσμο. Το πιο φιλικό στα ανθρώπινα δικαιώματα, στη κοινωνική πρόνοια, στην κουλτούρα της «ανοιχτής κοινωνίας». Μιλάμε πάντα για την εφαρμοσμένη πολιτική συγκρίνοντας μάλιστα με άλλα μοντέλα. Αυτά που αφορούν το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο σύστημα και την κομμουνιστική περίπτωση.

 
Γιώργος Σιακαντάρης, Τα Νέα, 07/07/2017

...Στη χώρα υπάρχει ένα «άγριο» κοινό που είναι έτοιμο να αποδεχθεί την άποψη ότι οι προθέσεις των συνταγματαρχών ήταν να διασώσουν τελικά τη δημοκρατία από τη δικτατορία των κομμουνιστών. Εξάλλου όλες οι δικτατορίες με την επίκληση κάποιου κινδύνου ζητούν να νομιμοποιηθούν. Η θέση του κ. Καλύβα είναι μια αυθαίρετη προβολή. Από τη στιγμή όμως που δίνει βήμα σε κάποιους να επαναφέρουν τη βασική υπερασπιστική γραμμή των δικτατόρων, μετατρέπεται σε μια αντιδραστική άποψη. Τη νομιμοποίηση των προθέσεων των δικτατόρων κανείς επιστήμονας, κανείς σοβαρός διανοούμενος που σέβεται τον εαυτό του δεν πρέπει να την επιτρέπει.

 
Νίκος Μπίστης, www.protagon.gr, 07/07/2017

Ελεγαν ότι θα είναι ένα Συνέδριο αδιάφορο, που δεν θα απασχολήσει την κοινή γνώμη. Εξελίχθηκε κατά κοινή ομολογία σε ένα πολύ ενδιαφέρον Συνέδριο.

Eλεγαν ότι επειδή δεν έχει κατά την γνώμη τους διακύβευμα, οι σύνεδροι δεν θα προσέλθουν. Όχι μόνο προσήλθαν 2.500 αλλά ήσαν εκεί όλο το τριήμερο του καύσωνα γιατί εντόπισαν εύκολα το διπλό διακύβευμα που αδυνατούσαν να διακρίνουν οι λέγοντες: την ενότητα της παράταξης και την ψήφιση του οδικού χάρτη για την εκλογή ηγεσίας από καθολική ψηφοφορία και το ιδρυτικό Συνέδριο του νέου ενιαίου φορέα.

 
Θόδωρος Τσίκας, 05/07/2017

Το Συνέδριο της ΔΗμοκρατικής ΣΥμπαράταξης αποτέλεσε ένα εξαιρετικό πολιτικό γεγονός, πρώτου μεγέθους. Έδωσε μια σημαντική ώθηση στο εγχείρημα μας. Πρέπει τώρα να εντείνουμε την προσπάθεια μας. Να εργαστούμε σκληρά και μεθοδικά για την περαιτέρω εξειδίκευση των αξιόλογων προγραμματικών Θέσεων μας.

Τρεις είναι οι προϋποθέσεις για την μελλοντικά επιτυχή πορεία μας:

1) ΕΝΟΤΗΤΑ

2) ΑΝΑΝΕΩΣΗ

3) ΙΣΧΥΡΟΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΜΟΣ

 
Γιάννης Παπαθεοδώρου, dim/art, 03/07/2017

Την περασμένη βδομάδα οι ρέκτες της ποίησης είχαν την τύχη να διαβάσουν μια ακόμη μαντινάδα του ποιητή–υπουργού κ. Πολάκη, με θέμα την επίθεση στη Δικαιοσύνη, που προστατεύει δήθεν τον «κάθε νταβατζή».[1] Στην απάντησή του, το ΣΤΕ έκανε λόγο για την «αστοιχείωτη κριτική» της κυβέρνησης, ενώ ο πρωθυπουργός έσπευσε, για ακόμη μια φορά, να καλύψει τον υπουργό του, λέγοντας ότι «εμείς οι αστοιχείωτοι καταφέρνουμε και ξεπερνάμε πολλές φορές, ακόμα και θεσμικά εμπόδια, αυτών που έχουν ιδιαίτερη στοιχείωση∙ και να μας στήνουν τέτοια εμπόδια, θα τα ξεπερνάμε».

 
Γιώργος Γιαννουλόπουλος, εφημεριδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 02/07/2017

Η ετυμολογία της λέξης «δυστύχημα» μας δίνει τον ορισμό της: είναι το κακό που μας συμβαίνει κατά τύχη. Αν όμως υιοθετήσουμε αυτή την κυριολεκτική σημασία, τα δυστυχήματα θα περιορίζονταν στο ελάχιστο.
Γιατί με εξαίρεση να μας έρθει στο κεφάλι μετεωρίτης ή κάτι άλλο εξίσου απίθανο και απρόβλεπτο, τα κακά που μας πλήττουν δεν είναι ποτέ εντελώς τυχαία. Πάντα έχει προηγηθεί το λάθος, η απροσεξία, η ιδιοτέλεια. Και πάντα πρέπει να έπεται ο καταλογισμός της ευθύνης.
Η φωτιά στο Γκρένφελ του Λονδίνου με την εκατόμβη των νεκρών δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δυστύχημα επειδή ήταν η προβλέψιμη συνέπεια του εξής τρόπου σκέψης που εδώ και δεκαετίες έχει αποκτήσει το κύρος του αυτονόητου: ό,τι είναι να πουληθεί από το Δημόσιο περνάει στα χέρια των ιδιωτών, και ό,τι δεν πουλιέται υποβαθμίζεται.

 
Κώστας Καλλίτσης, Η Καθημερινή της Κυριακής, 02/07/2017

Ο εξωραϊσμός μιας αποτυχίας δεν ενισχύει την εμπιστοσύνη. Τη διαβρώνει.

Προφανώς, η ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης θα είχε πραγματικές και θετικές συνέπειες: Εναρξη απομείωσης των επιτοκίων των τραπεζικών χορηγήσεων, δυνατότητα εξόδου στις αγορές με μικρότερες αποδόσεις χάρη σε αυτό το πιστοποιητικό φερεγγυότητας και (το πιο επείγον) διευκόλυνση των τραπεζών να αντλήσουν κεφάλαια από τις αγορές άμεσα, μέσω της διάθεσης νέων προϊόντων τιτλοποίησης, ώστε να εμφανιστούν με ενισχυμένους ισολογισμούς στα stress tests στις αρχές του 2018.

 
ΣΥΝΕΔΡΙΟ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ
Δημήτρης Χατζησωκράτης, 30/06/2017

Με καταγεγραμμένη την πολιτική βούληση των πέντε κομμάτων και κινήσεων, που συναπαρτίζουν σήμερα τη ΔΗΣΥ, αποτυπωμένη στο κεντρικό σύνθημα, ξεκινάει το Συνέδριο.
Φιλοδοξία όλων είναι το απόγευμα της Κυριακής από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας του Φαλήρου να υπάρχει το μήνυμα ότι η ΔΗΣΥ έκανε ένα αποφασιστικό βήμα, δίνοντας ξεκάθαρες απαντήσεις στα τρία βασικά ζητήματα που κλήθηκαν 3000 σύνεδροι να αντιμετωπίσουν.

-Το πρώτο:
Ποια είναι η δική μας σύγχρονη, εναλλακτική, προοδευτική πρόταση για μια νέα πορεία ανάπτυξης προκειμένου να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά τα οξυμένα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας ώστε να υπερβούμε την κρίση και όχι απλώς να την παρακάμψουμε;
Το «Σχέδιο Ελλάδα», ως μια στέρεα βάση εκκίνησης, που συζητήθηκε με φορείς και πολίτες, σχεδόν σε όλη τη χώρα, μας έχει δώσει αυτή τη δυνατότητα.

 
Γιώργος Σιακαντάρης, Τα Νέα, 30/06/2017

Οι πολίτες στις δυτικές δημοκρατίες είναι απόλυτα απογοητευμένοι από την πολιτική και τους πολιτικούς. Θεωρούν ότι η πολιτική έχει μετατραπεί σε προσοδοφόρο επάγγελμα διασυνδεδεμένο με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Μερικοί πολιτικοί αποτάσσουν ως σατανά την πολιτική ως επάγγελμα. Και μάλιστα επικαλούνται τον Μαξ Βέμπερ και το δοκίμιό του «Η πολιτική ως επάγγελμα» (Politik als Beruf), όπου οι έρμοι θεωρούν, χωρίς φυσικά να έχουν διαβάσει ούτε γραμμή από αυτό, ότι ο μεγάλος γερμανός κοινωνιολόγος κατακεραυνώνει την πολιτική ως επάγγελμα. Βεβαίως κάνει ακριβώς το αντίθετο.

 
Νίκος Ανδρουλάκης, Τα Νέα, 29/06/2017

Εδώ και λίγες ημέρες η χώρα αντιμετωπίζει εντονότατο πρόβλημα λόγω της συσσώρευσης οικιακών απορριμμάτων στους δρόμους. Εν μέσω τουριστικής περιόδου και με τον πρώτο μεγάλο καύσωνα της χρονιάς, η κατάσταση είναι πλέον δραματική σε πολλούς δήμους. Πέρα από τις ευθύνες της κυβέρνησης, οι οποίες είναι δεδομένες μια και συνειδητά εξαπάτησε τους εργαζόμενους, επικρατεί μια σύγχυση στον δημόσιο διάλογο για αυτό το θέμα.

1) Αλλο πράγμα η διαχείριση της κρίσης, άλλο πράγμα η μόνιμη λύση. Αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζουμε μια κρίση. Είναι ευθύνη της κυβέρνησης να προστατεύει τη δημόσια υγεία χρησιμοποιώντας όλα τα εργαλεία που έχει στη διάθεσή της: μηχανισμοί πολιτικής προστασίας, στρατός, συνεργεία της περιφέρειας, εθελοντές, όλοι πρέπει να κινητοποιηθούν.

 
Σταμάτης Μαλέλης, Η Καθημερινή, 28/06/2017

...Η σύγχρονη Αριστερά συμπυκνώνει τις δημοκρατικές σοσιαλιστικές ιδέες, την ανανεωτική πλουραλιστική Αριστερά και την ευρωπαϊκή ριζοσπαστική Αριστερά με τις ιδέες για ανοικτές κοινωνίες. Η σημερινή Αριστερά οφείλει να ξεπερνά τα σύνορα και όχι να ταμπουρώνεται στα εθνικά κράτη. Οφείλει, χωρίς αυταπάτες, δογματισμούς και μαξιμαλισμούς να αφουγκράζεται τις ανακατατάξεις, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές που γέννησε η παγκοσμιοποίηση.
Η σύγχρονη Αριστερά οφείλει να είναι το νέο που θα δώσει διέξοδο στα κοινωνικά στρώματα που ασφυκτιούν μη έχοντας πολιτική διέξοδο. Εάν το συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης δώσει τον απαιτούμενο βηματισμό, εάν ανοίξει την πόρτα στο καινούργιο, θα εξαρτηθεί από το εάν θα περάσει πάνω από τον πήχυ των μηχανισμών ή εάν ευλαβικά, κλείνοντας το μάτι στο παρελθόν, υποταχθεί σ’ αυτούς.

 
Γιάννης Παπαθεοδώρου, dim/art, 28/06/2017

Στην πρόσφατη συνέντευξή του, ο πρωθυπουργός θυμήθηκε ξανά την περίφημη «προοδευτική διακυβέρνηση», ρίχνοντας κλεφτές ματιές προς τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. «Θα χαιρόμασταν ειλικρινά», είπε ο πρωθυπουργός, «αν (το ΠΑΣΟΚ) έβρισκε ξανά τον προοδευτικό του προσανατολισμό, αλλά και το κουράγιο να ανοίξει έναν ειλικρινή και χωρίς προκαταλήψεις διάλογο με την κυβερνώσα Αριστερά, τον ΣΥΡΙΖΑ, για την προοπτική της προοδευτικής διακυβέρνησης μετά το τέλος των μνημονίων. Εμείς, πάντως, θα είμαστε εκεί. Αλλά νομίζω ότι έχει πολύ σοβαρά προβλήματα να λύσει για να φτάσει μέχρι εκεί». Στη διατύπωση αυτή υπάρχουν τρία λάθη.

 
Θόδωρος Τσίκας, 27/06/2017

Το Συνέδριο Πολιτικής και Προγράμματος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, στο τέλος Ιουνίου, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για την ανασυγκρότηση του χώρου μας. Η συνάντηση διαφορετικών δυνάμεων, φορέων, κομμάτων, Κινήσεων και προσωπικοτήτων είναι αναμφισβήτητα ένα θετικό γεγονός. Απαιτείται, όμως, ακόμα πολλή προσπάθεια για να επιτευχθούν οι στόχοι μας. Και κυρίως πρέπει να εμπνεύσουμε ενθουσιασμό στα μέλη και τους φίλους μας.
Το Συνέδριο είναι ανάγκη να εκπλήξει θετικά. Δεν αρκεί να επαναλάβει ήδη διατυπωμένες ή γενικόλογες θέσεις. Χρειαζόμαστε νεωτεριστικό, καινοτόμο, αιχμηρό προγραμματικό λόγο. Δεν είμαστε το μεγάλο πολυσυλλεκτικό κόμμα του παρελθόντος, που μπορούσε -λάθος κατά τη γνώμη μου- να αρκείται σε γενικές, στρογγυλεμένες απόψεις, για να είναι αρεστό σε όλους.

 
Κώστας Καλλίτσης, Η Καθημερινή της Κυριακής, 25/06/2017

Φταίνε οι ξένοι για τα δεινά της χώρας; Το 2010, όταν η διεθνής κρίση βρήκε τη χώρα με παρωχημένο παρασιτικό μοντέλο, κατερειπωμένη από μία 5ετία φαυλότητας, και οι αγορές αρνήθηκαν να μας δανείζουν, υψώθηκαν πλαστικές σημαίες αντίστασης στα μνημόνια των «ξένων» – των εταίρων μας, δηλαδή των μόνων (παγκοσμίως…) προθύμων να μας δανείσουν. Με τους κακούς ξένους και τον προδότη Παπανδρέου, τα «Ζάππεια» εξέθρεψαν τον λαϊκισμό που απλώθηκε σαν επιδημία σε μια κοινωνία παραζαλισμένη και αρκετά επιρρεπή στο παραμύθι και στο παραμύθιασμα. Μετά ήρθε το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».

 
Στέφανος Μ. Ξεκαλάκης, Το Βήμα της Κυριακής, 25/06/2017

...Ως πότε όμως πιστεύουν κάποιοι ότι οι πολίτες θα έχουν τη διάθεση να παρακολουθούν το ατελέσφορο σίριαλ της σύγχρονης Κεντροαριστεράς; Ο χρόνος κυλάει αντίστροφα και η υπομονή τους εξαντλείται. Για αυτό και η κρίσιμη ώρα για τη δημιουργία της νέας, ενιαίας προοδευτικής παράταξης είναι τώρα. Και αυτό δεν θα γίνει αν «ράψουμε το κοστούμι» της παράταξης στα μέτρα των δικών μας θέλω, γιατί όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά, το «κοστούμι» θα είναι μικρό. Ζητούμενο είναι να θέσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας στην υπηρεσία του σκοπού, που δεν είναι άλλος από τη δημιουργία του νέου, ενιαίου φορέα. Τότε και μόνο τότε θα είμαστε ωφέλιμοι στον χώρο και στη χώρα.

 
Γιώργος Χ. Σωτηρέλης, Τα Νέα, 24/06/2017

«Μπορούμε», είπε πρόσφατα ο Πρωθυπουργός μετά το κλείσιμο - επιτέλους - της αξιολόγησης, θυμίζοντας ένα παλιό σύνθημα. Ποιος δεν θά ’θελε να τον πιστέψει;

Ως λαός, πράγματι μπορούμε και το έχουμε αποδείξει επανειλημμένα στο παρελθόν. Αρκεί όμως να υπάρχει, όπως τότε, μια κατάλληλη πολιτική ηγεσία που θα εμπνέει και θα καθοδηγεί. Και εδώ βέβαια αρχίζουν τα δύσκολα.

Α. Ας αρχίσουμε από το κυβερνητικό κόμμα. Ανήλθε στην εξουσία κουβαλώντας όλες τις παιδικές ασθένειες της Αριστεράς αλλά και με πρόσωπα που προδήλως άγγιζαν τα όρια του γραφικού…

 
Άρθρα
ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ
Design, Developed & Powered by 2easy Web Applications
Επισκέπτες | Σήμερα: 9646 | Σύνολο από 20/02/2004: 19,047,684 | Μοναδικά IP: 515,977